Avrupa bir kez daha tarihsel bir yol ayrımında duruyor. Bir yanda silahlanmayı, militarizasyonu ve savaş ekonomisi moduna geçiş aşamasını “barışın teminat altına alınması” ambalajlamasıyla sunan burjuva siyaset; diğer yanda olası bir emperyalist savaşın bedelini ödettirilmek istenen işçiler, emekçiler, gençler, kadınlar ve yoksul halklar. Bu yıl Türkiye’de gerçekleşen NATO’nun 2026 zirvesi öncesinde Avrupa’nın çeşitli kentlerinde ve özellikle 4 Temmuz’da gerçekleştirilen protestolar, bu çelişkinin protestolarla görünür hale getirilmeye çalışıldığı önemli siyasal anlardan biri olmuştur.
Türkiyeli ve Kürdistanlı kurum ve örgütlenmelerin oluşturduğu başta NATO ve Emperyalist Savaş Karşıtı Platform (PAN-IW) bileşenleri olmak üzere ülke ve kentlerde yerel güçlerin de katılımcı olduğu eylemler enternasyonal birleşik mücadele bakımından önemli bir mücadele konusu oldu. Avrupa’nın 12 kentinde eşzamanlı biçimde sokağa çıkarak NATO Zirvesi ve emperyalist savaş hazırlıkları protesto edildi, yürüyüş ve mitingler gerçekleştirildi.
Eylemlerde Avrupa devletlerinin NATO ilişkileri temelinde kıtayı yeni bir güvenlik inşası etrafında yapılandırma çabaları, savunma harcamaları olarak lanse edilen silahlanmanın sürekli artırılması ve silah sanayisinin stratejik sektör ilan edilmesi, zorunlu askerlik tartışmalarının yeniden gündeme gelmesi ve halkın savaş koşullarına hazırlık yapması uyarıları bu kıtanın gündemleşen başlıkları oldu. Yine başta Ankara ve İstanbul’da yoğunlaşan gözaltı ve tutuklama terörü, nerdeyse tüm meydanların yasaklı alan ilan edilmesi ve artan devlet terörü protesto edildi.
Avrupa çapında 42 kurumun ortak örgütlediği ve antiemperyalist birleşik mücadele bakımından dönemin önemli bir kazanımı olarak ortaya çıkan NATO ve Emperyalist Savaş Karşıtı Platform; emperyalist savaşa karşı mücadelenin yerel kuvvetlerle enternasyonal eylem gücü ortaya çıkarma zemini bakımından da bir kazanıma dönüştü. Zira, önümüzdeki dönemde ADGB içerisinde yer almayan kimi kurum ve örgütlenmelerle birleşik mücadeleyi geliştirme görevleri bileşen tüm siyasal kuvvetlerin gündemindedir. Irkçı-faşist saldırıların Avrupa’da yükselişe geçtiği, AfD gibi partilerin hükümette yer alma risklerinin artması bir yana kitle tabanının genişlediği, mülteci ve göçmen karşıtı GEAS gibi uygulamaların yürürlüğe girdiği bu dönemde yerel örgütlenmeler ile birlikte ortak mücadele platformlarını örgütleme zorunluluğu tüm antikapitalist, antifaşist enternasyonal güçlerin gündemine taşınmalıdır.
Her şey bir yana Türkiyeli ve Kürdistanlı örgütlenmeler olarak faşist şeflik rejimine karşı mücadelenin Avrupa’da gündemleşen görevlerini de birleşik tarzda ele almak ve pratik-politik tutum ve eylem gücü ortaya çıkarmak tüm zamanların süreğen sorumluluğudur.
Emperyalist savaş tehlikesini egemen sınıflar “kaçınılmaz” olarak sunarken, gerçekte yaşanan; kapitalizmin derinleşen krizinin militarizm aracılığıyla yönetilmeye çalışılmasıdır.
NATO, yalnızca devletlerin oluşturduğu teknik bir savunma örgütü değildir. NATO, kapitalist sistemin mevcut güç dengelerini koruyan siyasal ve askeri bir mekanizmadır. Bu nedenle NATO’yu yalnızca güncel savaşlar üzerinden değil, kapitalist sistemin bütünlüğü içinde değerlendirmek gerekir. Savaş ekonomisi ile kemer sıkma politikalarının aynı madalyonun iki yüzü olduğu gerçeği giderek daha görünür hale gelmektedir.
Karl Liebknecht’in Birinci Dünya Savaşı sırasında dile getirdiği “Baş düşman kendi ülkemizdedir” sözü, bugün de güncelliğini korumaktadır. Bu ifade, başka halkları düşmanlaştırmak yerine kendi egemen sınıflarının savaş politikalarını sorgulamanın önemini vurgular. Aynı şekilde Rosa Luxemburg’un “Ya sosyalizm ya barbarlık” çağrısı, ırkçı-militarist politikalar karşısında yalnızca tarihsel bir slogan değil, siyasal bir uyarıdır. NATO zirvesi etrafında yükselen itirazların taşıdığı tarihsel anlam da tam olarak budur.
* Atılım Gazetesinin Avrupa Eki’nin (atilimavrupa1994@gmail.com) 10 Temmuz 2026 tarihli Perspektif köşesi











