Başarılar devrimci hareketin gelişiminin önde gelen itici güçleri arasındadır. Günümüz koşullarında devrimci hareketin küçük de olsa kazanımlarını, başarılarını görme, gösterme, kavrama, kavratma, içselleştirme çabalarının, başarılardan öğrenme ve güç almayı sağlamanın önemi ve değeri büyüktür. Hatta tasfiyeciliğe karşı mücadelenin de önemli bir boyutudur bu. Karamsarlığın en güçlü ve en etkili panzehri hareket ve eylemdir; devrimci başarılar karşında karamsarlık ve umutsuzluk bocalar, kaçacak yer arar.
Despotik Esad-Bass rejimi döneminde olduğu gibi öncesi ve onlardan daha fazla da mevcut haliyle Şam kenti kötü ünlü zindanlarıyla da tanınır, anılır. Ülkenin despotik yönetim geleneğinin en keyfi yaşama alanıdır, Şam’ın zindanları. O yasasız, kuralsız, hukuksuz keyfi uygulamaların, sınırsız işkencelerin zindanları, devrimcilerin komünistlerin bükülmez kararlılık ve direnişlerine de tanıktır. Devrimci basın militanları Eva Maria Michelmann ve Ahmet Polad, Şam zindanlarındaki direnişleriyle Ali Bugün ve Mral yoldaşların direniş geleneğinin izini sürdüler, direniş geleneğini İslamcı despotik HTŞ-Colani rejimine karşı yükselterek güncellediler. Kaçırılmışlardı, kayıtsızdılar, hak, hukuk ve dışarıyla hiçbir bağlantıları yoktu. Direnerek umutsuzluğa açılabilecek bütün kapıları kapattılar… En küçüğünden, en kapsamlı ve karmaşığına, en görkemlisine kadar başarı ve zafer asla kendisi gelmez, emek ve özveri ister, hatta birçok durumda bedel ister, en çok da “kazanma, başarma azmi, cüret ve inancı” ister, koparılıp alınmalıdır daima. Direnişin, direnişçinin sözüdür; “Sağ ya da şehit, ama yoldaşlarımın, emekçi ve ezilen halkların beni soracağını biliyordum, inancımı hiçbir zaman kaybetmedim!” Bu çok önemli bir değer, zor koşullarda her devrimcinin en sahici ve yakın yoldaşı, güvenle yaslanacağı yıkılmaz moral-manevi bir dağ silsilesidir.
Devrimci basın militanları Eva Maria Michelmann ve Ahmet Polad Suriye’de Rakka kentinde kaçırıldıklarında takvimler 18 Ocak 2026’yı gösteriyordu. İçerisinde bulundukları zor durumun haberini devrimci basın militanının serinkanlı metaneti ve yalınlığı ile geçmek Ahmet Polad’ın son haberi oldu. Rojava’da çalışma arkadaşları izlerini bulmak ve onlara ulaşmak için büyük bir merak ve kaygı içinde en küçük belirtileri, izleri, ip uçlarını dedektif titizliği ile değerlendirdikleri, belirsizliği aşmanın, durumlarını netleştirmenin peşine düştükleri biliniyor. Nihayet bir tanığa ulaşıyorlar!… Ve nihayet izlerini buluyorlar yoldaşlarının!…
Eva Maria Michelmann’ın tutuklu olduğunun kabul edilmesi ve HTŞ’nin elinden koparılıp alınması kendiliğinde olmuyor. Keza Ahmet Polad’ı kaçıranların onu Türkiye’ye teslim etmek zorunda kalmaları ve keza Türkiye faşist şeflik rejiminin Ahmet Polad’ı almak, kayıtlara geçirmek zorunda kalması da öyle kendiliğinden olmuyor. HTŞ’nin Eva ve Ahmet’e ilişkin niyetleri, planları bilinmiyor; yargılayacaklar mı, “kayıp” mı edecekler ya da ne? Durumu ancak ciddi bir siyasi ve diplomatik mücadelenin netleştirebileceği hakikati bir kez daha deneyimleniyor, doğrulanıyor.
28 Şubat, HTŞ-Colani İslamcı despotik yönetimine karşı devrimci basın militanı iki devrimcinin “kaderi” üzerine özel politik-diplomatik bir çarpışmanın başlangıç tarihi oluyor. “Eva ve Ahmet’e Özgürlük İnisiyatifin”nin Almanya merkezli başlattığı mücadele hızla Avrupa sahasına yayılıyor ve uzun soluklu bir kampanya tarzında gelişip, büyüyor. Kampanyanın artan etki ve baskı gücü HTŞ-Colani yönetimiyle ilişkilerini yoluna koyan Alman devletini ve dışişleri diplomasisini harekete geçmek zorunda bırakıyor. Geliştirilen siyasi diplomatik mücadelenin ilk kazanımı bu oluyor. HTŞ’nin Eva’nın varlığını ve tutukluluğunu kabullenmesi, Alman diplomatlarıyla görüşmesini hakeza özgürlüğüne kavuşmasını sağlayan da bu etkili mücadeledir. Başarı kendiliğinden gelmiyor.
Devrimci basın militanlarının HTŞ zindanlarındaki direnişi; Almanya-Avrupa merkezli kesintisiz yürütülen kapsamlı, sistemli, doğru taktik önceliklere sahip politik ve diplomatik mücadelenin keza bir diğer yandan Rojavalı komünistlerin aralıksız mücadelelerinin bütünleşik gücüyle başarılan, elde edilen, evet “koparıp alınan” sonuçları oluyor.
Gülistan Doku için adalet mücadelesinde elde edilen başarılar için de durum benzer. Evet, mücadele halen sürüyor. “Gülistan Doku’ya ne oldu?” sorusu aydınlatılması, gerçeklerin büyük bölümünün açığa çıkartılması öyle kolay olmadı. Özgür Genç Kadınlar (ÖGK) öncülüğünde kurulan “Gülistan Doku Adalet Komisyonları”nın merkezinde durduğu kadın adalet mücadelesi validen sağlık bürokrasisine, adli tıptan üniversite akademi bürokrasisine yozlaşmış, bir suç çetesi gibi şebekeleşmiş devletin bütün örtbas etme çabalarına karşın gerçeklerin büyük bölümünün bir bir açığa çıkmasını sağlamıştır. Kendiliğinden değil en başta genç kadınlar gelmek üzere kadınların dirayetli, yılmadan, bıkmadan ve örgütlü tarzda sürdürdükleri adalet mücadelesiyle kazanılmıştır. Rojin Kabaiş için de benzer bir süreç gelişmektedir. Gerçeklerin açığa çıkartılmasını sağlayan her ilerlemeyi genç kadınlar dişleriyle tırnaklarıyla söküp almaktadır. Gerçekler ancak örgütlü mücadele ile açığa çıkartılabilmektedir.
Tasfiyecilik ve reformizm ile kuşatılmış; faşist şeflik rejiminin sistematik gözaltı ve tutuklama terörü altında var olmaya, gelişmeye ve faşist şeflik rejimine karşı politik özgürlük, insanca ve onurlu bir yaşam mücadelesini yükseltmeye çalışan devrimci hareketin tarihin zor bir zamanından geçtiğinden kuşku yoktur. Zor zamanlarda düşmanla girilen çarpışmalar, direniş, savunma ve hücumlar ve tabii başarı ve kazanımlar gelecek kurucu özel bir devrimci anlam derinliğine sahiptir. Bizzat devrimci tarihin yapıcısı devrimciler bile birçok durumda bunun ayırdına varamayabilirler. Oysa devrimci gelecek, işçi sınıfı ve ezilenlerin kurtuluşu ancak ve ancak başarı ve kazanımların çoğaltılması, nicel ve nitel bakımdan biriktirilip büyütülmesi yolundan hazırlanabilir.
Devrimci harekette kuşkusuz bir yandan başarıya susamışlık var; ama bir yandan da başarıları görme, anlam ve anlamlandırma sorunu var. Örneğin Eva ve Ahmet’nin HTŞ zindanlarından çekilip çıkartılmasına ve bunu sağlayan mücadeleye öyle sıradan herhangi bir olay, durum gibi yaklaşılabilir mi? Devrimci hareketin saflarında böyle bir durum maalesef var; dahası emekçi sol hareketin ve devrimci örgütlerin mücadeleye katkı yapma yönelimleri, daha doğrusu seyirciliği geçmeyen yaklaşımları düşündürücü değil mi? Aslında herkesin sorunu olan, olması gereken pek çok durumda seyretme kaydetme hatasına düşebiliyoruz. Oysa 3 Şubat saldırısı karşında sergilenen yüksek duyarlılık ve güçlü dayanışma pratiği herkes için yol göstericidir.
Başarılar devrimci hareketin gelişiminin önde gelen itici güçleri arasındadır. Günümüz koşullarında devrimci hareketin küçük de olsa kazanımlarını, başarılarını görme, gösterme, kavrama, kavratma, içselleştirme çabalarının, başarılardan öğrenme ve güç almayı sağlamanın önemi ve değeri büyüktür. Hatta tasfiyeciliğe karşı mücadelenin de önemli bir boyutudur bu. Karamsarlığın en güçlü ve en etkili panzehri hareket ve eylemdir; devrimci başarılar karşında karamsarlık ve umutsuzluk bocalar, kaçacak yer arar.
*Atılım Gazetesi’nin 2 Ekim tarihli 286. sayısının başyazısıdır.
