İnterpol aranması nedeniyle yaz aylarında Arnavutluk’ta tutuklanan Jülide Yazıcı’nın Türkiye’ye geri-iadesi geçtiğimiz günlerde gerçekleştirilen son mahkeme ile onaylandı. Jülide Yazıcı ‘dan önce İsviçre kamplarında ard arda geri-göndermeler polis zoruyla gerçekleştirilmişti. Daha öncesi bir yana politik nedenlerle göç ederek iltica talebinde bulunmuş göçmenlere yönelik ırkçı-faşist devlet uygulamaları Fransa, Danimarka, Hollanda ve Norveç’teki bir dizi örnekten görüldüğü üzere hız kesmeden sürdürülüyor.
Bizim ilgimize ise geri gönderilenin Türkiyeli veya Kürdistanlı olması durumunda mazhar oluyor. Halbuki son yıllarda değişik ulusal kökenden gelen mülteci ve göçmenin zorla geri gönderme saldırısına uğradığını biliyoruz. Avrupa İltica Ajansı’nın (EUAA) verilerine göre, Türkiye vatandaşlarının AB+ ülkelerindeki ilk derece iltica kararlarında koruma alma oranı 2019’daki %54 seviyesinden 2025’te %13’e düştü. Bu oran dahi durumun kırılganlığı ve vehametini gösteriyor.
Avrupa’da göçmenlere yönelik geri gönderme politikaları ve uygulamaları, gözaltılar, sınır dışı etme kararları ve iltica hakkının giderek daraltılarak gasp edilmesi, emperyalistlerin propaganda ettiği gibi göç yönetimi uygulamaları değildir. Bunlar, kapitalist devletlerin emek gücünü denetleme, toplumsal hoşnutsuzluğu ırkçı-faşist politikaların parçası haline getirme yönelimidir. Yine hızlandırılmış sınır prosedürleri, idari gözetim ve üçüncü ülkelerle geri kabul anlaşmaları, göçü giderek daha fazla sınırlama yaklaşımının parçalarıdır.
Avrupa’daki Türkiyeli ve Kürdistanlı örgütler, geri gönderme saldırılarına karşı önemli bir rol oynayabilir. Ancak bu rol, yalnızca açıklama yapmak veya belirli dönemlerde protesto düzenlemekle sınırlı kalmamalıdır.
Öncelikle bu saldırılara, geri gönderme prosedürlerine karşı somut dayanışma ağlarının geliştirilerek güçlendirilmesi gerekir. İltica başvurusu reddedilen, sınır dışı kararı verilen veya gözaltına alınan kişilerin avukata erişimi, tercüman desteği ve itiraz yolları hakkında bilgiye ulaşması için hukuki dayanışma sağlanmalıdır. Acil durumlarda hızlı iletişim kurabilecek dayanışma ağları oluşturulabilir.
İkinci olarak, sendikalarla, partilerle ve farklı göçmen topluluklarıyla ortak mücadele geliştirilmelidir. Türkiyeli ve Kürdistanlı işçi ve emekçilerin sorunları, Afrikalı, Arap, Asyalı ve diğer göçmen emekçilerin sorunlarından kopuk değildir. Farklı toplulukların deneyimlerini ortaklaştırmak, hem ırkçılığa hem de emek sömürüsüne karşı daha güçlü bir mücadele zemini yaratır. Örneğin yaz aylarında gerçekleşen geri gönderme saldırıları sonrasında İsviçre’de oluşturulan mücadele platformu yerel güçlerle bağlaşık tarzda kalıcılaştığı oranda daha büyük mücadeleler içerisinde yer alabilir.
Dönemsel olarak sokağa çıkan açıklama yaparak geri çekilen bir mücadele ağının vasatlığı başarıyı kucaklayamaz. Bu saldırıları gündemde tutmayı hareketli tarzda ele alan; yerel kurum ve örgütlenmelerle bağlar kurarak, aydınlatma ve propaganda çalışmaları gerçekleştiren, değişik gündemler ile bağını koruyarak sokakta olmayı sürdüren hareketli bir politik alan oluşturulması dönemin gereğidir.
Üçüncü olarak, dayanışma çalışmaları yalnızca göçmenlerin kendi örgütleriyle sınırlı kalmamalıdır. Yerel halkla, işçi örgütleriyle, insan hakları savunucularıyla, kadın ve gençlik örgütleriyle, hukukçularla ve demokratik kurumlarla kalıcı ilişkiler kurulmalıdır. Göçmenlere ve mültecilere yönelik saldırılar toplumsal mücadelenin ortak meselesi haline gelmesi, geri gönderme politikalarının siyasi meşruiyetini zayıflatmanın önemli yollarından biridir.
Dönemin ağırlığı sağcılık zemini üzerinden yükselen ırkçı-faşist dalga, yeni bir emperyalist savaşın kapıda olduğu, militarizasyonun hızlandığı bu dönemde ilk hedef olarak göçmenleri ve mültecileri hedef tahtasına oturtmuşken; direnmek ve mücadele etmekten başka yolu olmayanların emternasyonal birleşik mücadeleyi yükseltmesi zorunluluk haline gelmiştir. * Atılım Gazetesinin Avrupa Eki’nin (atilimavrupa1994@gmail.com) 30 Ekim 2026 tarihli Avrupa Gündemi köşesi











